آخر شاهنامه

 اين شكسته چنگ بي قانون
 رام چنگ چنگي شوريه رنگ پير
 گاه گويي خواب مي بيند
 خويش را در بارگاه پر فروغ مهر
طرفه چشم نداز شاد و شاهد زرتشت
 يا پريزادي چمان سرمست
در چمنزاران پاك و روشن مهتاب مي بيند
روشنيهاي دروغيني
 كاروان شعله هاي مرده در مرداب
 بر جبين قدسي محراب مي بيند
 ياد ايام شكوه و فخر و عصمت را
 مي سرايد شاد
 قصه ي غمگين غربت را
هان ، كجاست
 پايتخت اين كج آيين قرن ديوانه ؟
 با شبان روشنش چون روز
 روزهاي تنگ و تارش ، چون شب اندر قعر افسانه
 با قلاع سهمگين سخت و ستوارش
 با لئيمانه تبسم كردن دروازه هايش ،‌سرد و بيگانه
 هان ، كجاست ؟
 پايتخت اين دژآيين قرن پر آشوب
 قرن شكلك چهر
بر گذشته از مدارماه
ليك بس دور از قرار مهر
قرن خون آشام
 قرن وحشتناك تر پيغام
 كاندران با فضله ي موهوم مرغ دور پروازي
 چار ركن هفت اقليم خدا را در زماني بر مي آشوبند
 هر چه هستي ، هر چه پستي ، هر چه بالايي
 سخت مي كوبند
 پاك مي روبند
 هان ، كجاست ؟
 پايتخت اين بي آزرم و بي آيين قرن
 كاندران بي گونه اي مهلت
 هر شكوفه ي تازه رو بازيچه ي باد است
 همچنان كه حرمت پيران ميوه ي خويش بخشيده
 عرصه ي انكار و وهن و غدر و بيداد است
پايتخت اينچنين قرني
بر كدامين بي نشان قله ست
 در كدامين سو ؟
 ديده بانان را بگو تا خواب نفريبد
 بر چكاد پاسگاه خويش ،‌دل بيدار و سر هشيار
 هيچشان جادويي اختر
 هيچشان افسون شهر نقره ي مهتاب نفريبد
بر به كشنيهاي خشم بادبان از خون
ماه ، براي فتح سوي پايتخت قرن مي آييم
تا كه هيچستان نه توي فراخ اين غبار آلود بي غم را
 با چكاچاك مهيب تيغهامان ، تيز
غرش زهره دران كوسهامان ، سهم
پرش خارا شكاف تيرهامان ،‌تند
نيك بگشاييم
 شيشه هاي عمر ديوان را
 ز طلسم قلعه ي پنهان ، ز چنگ پاسداران فسونگرشان
 خلد برباييم
بر زمين كوبيم
ور زمين گهواره ي فرسوده ي آفاق
دست نرم سبزه هايش را به پيش آرد
 تا كه سنگ از ما نهان دارد
 چهره اش را ژرف بخشاييم
 ما
 فاتحان قلعه هاي فخ تاريخيم
 شاهدان شهرهاي شوكت هر قرن
 ما
 يادگار عصمت غمگين اعصاريم
 ما
 راويان صه هاي شاد و شيرينيم
قصه هاي آسمان پاك
نور جاري ، آب
 سرد تاري ،‌خاك
 قصه هاي خوشترين پيغام
 از زلال جويبار روشن ايام
 قصه هاي بيشه ي انبوه ، پشتش كوه ، پايش نهر
قصه هاي دست گرم دوست در شبهاي سرد شهر
 ما
 كاروان ساغر و چنگيم
لوليان چنگمان افسانه گوي زندگيمان ،‌ زندگيمان شعر و افسانه
 ساقيان مست مستانه
هان ، كجاست
پايتخت قرن ؟
 ما براي فتح مي آييم
 تا كه هيچستانش بگشاييم
 اين شكسته چنگ دلتنگ محال انديش
 نغمه پرداز حريم خلوت پندار
 جاودان پوشيده از اسرار
 چه حكايتها كه دارد روز و شب با خويش
اي پريشانگوي مسكين ! پرده ديگر كن
پوردستان جان ز چاه نابرادر نخواهد برد
 مرد ، مرد ، او مرد
 داستان پور فرخزاد را سر كن
آن كه گويي ناله اش از قعر چاهي ژرف مي آيد
نالد و مويد
 مويد و گويد
 آه ، ديگر ما
 فاتحان گوژپشت و پير را مانيم
 بر به كشتيهاي موج بادبان را از كف
 دل به ياد بره هاي فرهي ، در دشت ايام تهي ، بسته
تيغهامان زنگخورده و كهنه و خسته
كوسهامان جاودان خاموش
 تيرهامان بال بشكسته
ما
 فاتحان شهرهاي رفته بر باديم
با صدايي ناتوانتر زانكه بيرون آيد از سينه
 راويان قصه هاي رفته از ياديم
كس به چيزي يا پشيزي برنگيرد سكه هامان را
گويي از شاهي ست بيگانه
 يا ز ميري دودمانش منقرض گشته
 گاهگه بيدار مي خواهيم شد زين خواب جادويي
 همچو خواب همگنان غاز
 چشم مي ماليم و مي گوييم : آنك ، طرفه قصر زرنگار
 صبح شيرينكار
ليك بي مرگ است دقيانوس
 واي ، واي ، افسوس